Met Mohammed bezoek ik een van oorsprong Nederlandse dame die ooit als kinderarts naar Jerusalem kwam, een Palestijn trouwde en sindsdien een indrukwekkende organisatie runt waar kinderen en jongeren die door de bezetting getraumatiseerd zijn door middel van creatieve en sociale therapie weer op de been geholpen worden. We mogen het prachtige binnenplaatsje van het direkt tegen de stadswal gebouwde oude huis gebruiken voor een concert. Ook de kinderen van het centrum gaan hierin een rol krijgen. Hoe precies wordt nog onderzocht.
Daarna wil Mohammed mij de bibliotheek laten zien van een familie die sinds de 8e eeuw (!) in Jerusalem woont. De dame vertelt dat we er nu even niet inkunnen omdat er iemand te slapen ligt. We gaan daarom bij haar thuis op de sofa zitten. Het blijkt dat het kleine huisje vol jonge poesjes helemaal naast de klaagmuur staat. Aan alle kanten hebben Israëlische kolonisten de huizen, die ook tot de familie behoorden, ingenomen, maar zij is gebleven. Op een dag kreeg ze een blanco cheque aangeboden. Geen interesse. Ik verbaas me over haar situatie. Ik heb in mijn hostel wel eens wakker gelegen van groepen religieuze joden die op de raarste uren luid zingend door de straten trokken. Zij leeft hier standvastig met dag en nacht bewakings camera’s op zich gericht en luid religieus gezang op de achtergrond. Ongelofelijk…
No comments:
Post a Comment