Het is zover. Vandaag moeten alle puzzelstukjes in elkaar vallen.
Om half tien verzamelen de gidsen zich voor een testronde door het labirint van de Oude Stad. Even later hoor ik dat de lokatie voor het videokunstwerk toch niet door kan gaan. Een nieuwe plek zoeken dus, schuiven met wat routes en schema’s en het past weer.
Het is bijna magisch hoe alles nu op z’n plek komt. Als een groot mechaniek gaan alle radertjes nu draaien. Iedereen is nu op de lokaties de laatste dingen aan het voorbereiden en tussen het oplossen van kleine problemen door ontstaat er een merkwaardig vacuüm waarin ik besef dat ik niets meer kan doen en het nu gewoon maar moet laten gebeuren.
Uitgerekend vandaag begint het te regenen. Helemaal onafhankelijk van de complexe politieke gevoeligheden, onberekenbare deelnemers en een producent die telkens geen beltegoed heeft, gaat het weer ons tegenwerken.
Als de gidsen zich verzamelen bij de Damascuspoort blijkt dat er veel mensen zijn thuisgebleven. We hebben van al het publiek dat via vrienden en kennissen van de deelnemers is geworven groepen gemaakt van ongeveer 12 personen, maar enkele gidsen staan soms nog maar met 2 a 3 mensen te wachten. We bellen iedereen op en geleidelijk groeien de groepen aan en vertrekken de gidsen op hun tocht door de duistere, natte straatjes.
Als mijn telefoon stil blijft maakt mijn ongerustheid plaats voor een voorzichtig opgetogen gevoel. Het lijkt te lukken!
Het stuk stad dat normaal in de nacht zo duister en verlaten is gonst nu van groepjes publiek, cameraploegen en buurtbewoners die ongevraagd de gidsen de weg wijzen.
Ruim twee uur later zijn de musici en acteurs klaar. Iedereen heeft enthousiaste verhalen over de soms onverwachte en intieme gebeurtenissen in de huiskamers. Er is iets heel bijzonders gebeurd vandaag.
No comments:
Post a Comment