De dag begin met explosies in de verte, helokoptergedruis en een opgewonden roep vanaf de moskee op een ongewoon tijdstip. Er is een rel bij de Tempelberg en in ons hostel laat het televisienieuws de bekende beelden zien van stenengooiende jeugd en Israëlische traangasgranaten. Eindelijk ben ik er bij. Niet om er tussen te gaan staan want dat is niet verstandig. Wel om te zien hoe enkele honderden meters verderop het leven doorgaat, een beetje kalmer misschien. Veel mensen praten zacht met elkaar bij de winkeltjes. Mannen schudden dan hun hoofd en trekken een vermoeid gezicht.
De repetities lopen in de soep. Doordat er ergens een traangasgranaat in een generator kwam is er geen stroom in de Oude Stad. Bij de poorten staat veel politie en de musici worden verhinderd naar binnen te gaan. Toch gaan we hard aan de slag en proberen boven het helicoptergeluid uit te spelen. Helaas moeten we eerder stoppen. De buren vinden het ongepast dat we muziekmaken terwijl er kinderen gewond zijn geraakt. Het centrum waar we repeteren heeft als doel de kinderen van de buurt een veilige plek te bieden en door middel van speltherapie, creatieve activiteiten en zelfs yoga de geestelijke wonden die de bezetting maakt te genezen. Het is een treurig idee dat we juist nu moeten stoppen en de kids de straat opsturen waar vandaag weinig anders te doen is dan relschoppen.
No comments:
Post a Comment