Het gaat te goed ineens. Iedereen heeft nu lokaties gevonden en ik kom bij mensen op bezoek die ik na een onthaal met koffie en fruit niet meer durf te vertellen dat we eigenlijk al te veel plekken voor de optredens hebben. Ik zeg dus maar toe in het volste vertrouwen dat er elders wel weer wat af zal vallen.
Ook de repetities zijn teveel. Omdat iedereen naast het project ook werk of school heeft, kan niemand anders dan tussen vier en zes. Daarna is het donker, stoppen de busjes naar de buitenwijken en zijn mensen bij hun familie. In het repetitiegebouw klinkt dus uit elk lokaal een ander lied, en lopend van lokaal naar lokaal probeer ik de musici een klein beetje uit hun patronen te halen, aan te sporen of nogmaals de situatie uit te leggen.
Elk plan zit vol potentie en ik zou willen dat ik veel meer uren kon doorbrengen met elk groepje. Helaas moet ik het bescheiden houden en de spelers niet constant met nieuwe ideeën bestoken. Verwarring is snel gezaaid en aangezien iedereen zelfstandig werkt aan zijn eigen voorstelling is juist een basis van zelfvertrouwen onontbeerlijk. Zelf kunstwerkjes maken zit er dus voor mij niet in. Mijn taak is kijken hoe bloempjes langzaam bloeien gaan, soms het juiste water geven of even snoeien.
No comments:
Post a Comment